Around the city of Kare, near Allahabad, a devotee named Maluk Das was eagerly waiting to meet Guru Tegh Bahadur, but suddenly changed his mind when he heard that the Guru had just come back from hunting with his Sikhs.⁣ ⁣ ਕਹਯੋ ਬੈਸਨੋ ਮਤ ਹੈ ਮੇਰੋ । ਸਤਿਗੁਰ ਮਾਸ ਅਹਾਰੀ ਹੇਰੋ ।੧੬।⁣ He thought, "I am a Vaishnavite *and vegetarian*, but I've heard Satguru Tegh Bahadur is a meat eater.⁣ ⁣ ਕਰਨਿ ਮਿਲਾਪ ਤਿਨਹੁ ਢਿਗ ਜਾਨਾ । ਹੈ ਅਸਮੰਜਸ ਮੈ ਮਨ ਜਾਨਾ । ਬੈਠਿ ਸਦਨ ਮਹਿ ਸਿਮਰੋ ਹਰਿ ਹਰਿ । ਗੁਰੁ ਬਡ ਮੈ ਲਘੁ ਨਾਹਿਨ ਸਮਸਰ ।੧੭।⁣ Well now I don't think it is appropriate for me to go and meet them, I should just sit here in my house and meditate on Hari - Guru Tegh Bahadur is important, and I'm worthless, we are not equal. ⁣ ⁣ ਜਗ ਮੈ ਕੋ ਦੁਰਬਲ ਕੋ ਮੋਟਾ । ਕਿਨਹੂੰ ਲਾਭ ਕਿਨਹੂੰ ਕੈ ਤੋਟਾ । ਪਰ ਕੀ ਕਹਾਂ ਬਿਚਾਰ ਕਰੀਜੈ । ਬੈਠਿ ਸਦਨ ਪ੍ਰਭੁ ਕੋ ਸਿਮਰੀਜੈ ।੧੮।⁣ In the world there are powerful and weak people, some people receive a lot of wealth and some are poor, why should I think more about this? I'll just sit at home and meditate on Prabhu."⁣ ⁣ ਮਿਲਿਬੇ ਕੀ ਪ੍ਰਸੰਨਤਾ ਤਜਿ ਕੈ । ਬੈਠਿ ਰਹਯੋ ਘਰ ਹਰਿ ਹਰਿ ਭਜਿ ਕੈ । ਸ੍ਰੀ ਗੁਰੁ ਤੇਗ ਬਹਾਦਰ ਜਾਨਯੋ । ਹਰਿ ਕੋ ਭਗਤਿ ਸੁਨਤਿ ਭਰਮਾਨਯੋ।੧੯।⁣ Maluk Das thought about this and left any desire to meet Guru Tegh Bahadur, he just sat in his house meditating. Guru Tegh Bahadur realized this and thought "the mind of Maluk Das, the devotee of Hari, is deluded and confused. ⁣ ⁣ ਬਿਧਿ ਨਿਖੇਧਿ ਕਰਮਨਿ ਬਿਵਹਾਰ । ਯਹਿ ਨਹਿ ਸੰਤਨਿ ਕੇ ਬੀਚਾਰ । ਵਹਿਰ ਕ੍ਰਿਆ ਪਿਖਿ ਸ਼ਰਧਾ ਤਯਾਗੀ । ਅੰਤਰ ਬ੍ਰਿਤਿ ਕੋ ਨਹਿ ਅਨੁਰਾਗੀ ।੨੦।⁣ The Saints do not contemplate on the *lower level thinking* of what is forbidden *or what is appropriate*. He saw my exterior practice and lost his faith, he was not a lover of the inner state of mind". ⁣ ⁣ Gurpratap [[1843 Suraj Prakash/Suraj|Suraj]] Prakash Granth (1843), author: the Great Poet Santokh Singh⁣ Raas 11, Chapter 47⁣ ![[jhakta.jpg]]